cable without tv

here in oz, they have what they call EOFYS or end of financial year sale. surprisingly, even cable company foxtel holds its EOFYS. its free installation and you get to pay only half for the first 6 mos. good deal right? the sale ends today, 30th of June. and so even without the tv yet, we availed their services :-). and so we have a cable and no tv.

no tv

generally, unfurnished ang mga properties for rental dito sa brisbane. so you can just imagine how hard it is for a person/family to start here. you have to buy everything from basahan to ref! of course i have to prioritize on the more important things. and so i decided that tv is not one of them. can you just imagine at this age, a life without tv? and did i mention that i have a 6 yrs old boy and a 2 yrs old girl.. its really a challenge i tell you.

on the other hand, this one will be one of my cute moments with my boy:

me folding newly washed clothes
my boy: mommy can i help you to fold the clothes?
me: sure...

my boy, hardly folding the clothes
me: thats not how to do it..
my boy: can you teach me how..

me showing him how
my boy: wow! mommy you are so galing! you really are the best mom!

odiba best mom ako bigla.. he wont even take a notice of me folding the clothes if there is a tv nearby.

ang alamat ng visa

one of the requirement by malaysian embassy in manila for a work permit visa stamp is a medical clearance. hate na hate ko ang mag undergo nito kasi kahit mukha akong healthy eh marami po akong sakit. so ang usually 3 days process lang eh inaabot sa akin ng 7 days. kailangan ko magpabalik balik sa hospital para kumuha ng clearance sa mga doktor na specialist na napakamamahal sumingil at bukod pa dun ay kung ano anong pang mga tests ang ginagawa sa akin para lang ako iclear ng aking doktor. actually di naman malala ang aking sakit at hindi naman talaga ito makaaapekto sa aking trabaho or makahahawa sa aking mga katrabaho. pero kailangan lang talaga patunayan ito kaya kailangan ko magundergo sa mga tests na ito. so sa pagkahaba habang prosesong akong pinag daanan eh nakuha ko din ang aking medical clearance na nagsasabi na ako ay FIT TO WORK

so punta agad ako sa malaysian embassy para ipasa ang aking medical clearance para makuha ko na ang aking passport. aba pagdating ko ba naman dun eh hindi daw inasikaso yung aking passport kasi di ko daw binigay yung itenerary ko nung huling punta ko dun! anoh??? eh pinasa ko yun sa kanila nung araw din na yun, hindi nga lang sya ang nagrcv pero binigay ko sa kanila! sus.. martes na at sa sabado na ang aking flight.. kailangan ko ang aking passport!!! nagwala ako dun sa embassy.. nagsalita talaga ko ng malakas na this is not fair! i gave my itenerary to this office! with matching pagkuha ng pangalan nya saka nung nagrcv nung papel ko.

hindi ba sila naguusap usap dun sa loob kung ano ang mga natatangap nilang dokumento! nak ng teteng naman, ang tagal na nga inabot ng medical ko tapos di pa nila bibigay ang passport ko... natakot siguro yung babae dun sa pagwawala ko kaya ayun aasikasuhin nya daw, kinabukasan daw ng umagang umaga makukuha ko passport ko kahit hindi pa daw oras ng visa release. hay.. bwisit talaga ko pero wala akong magagawa kundi ang bumalik ulit kinabukasan... sus talaga! eh kailangan ko pa kayang dumaan ng poea pagkakuha ko ng passport ko.

kinabukasan ng maaga eh nandun na ko.. kahit di pa visa releasing eh nakuha ko naman ang passport ko.. hay.. tinamad na din ako ireklamo sila kasi need ko pa dumaan ng poea at baka dun eh maubos uli ang aking pasensya.. mahaba na din malamang ang pila dun.. panibagong alamat ng paghihintay na naman to...

ang saya saya!!!

grabe ang saya saya ko! i just got my passport today already stamped with my new work permit here in UK. that means i can fly back this friday. but the best news is that since expire na din yung work permit ko sa Malaysia, where i am really base, they have to send me back to Manila to take care of it sa POEA. sa KL lang kasi ako entitled umuwi dapat. o diba exciting, makakauwi ako sa pinas!!! yahoo!!! ang bait talaga ni Lord, akalain mo pinauwi ako ng pinas ng libre. although dami ko dapat asikasuhin sa pinas in 2 weeks time eh happy pa din ako and thankful. miss ko na din ang KL pero syempre mas miss na miss ko ang pinas at ang aking baby bear!

homesick... almost

im entitled to fly back to KL every 10 weeks. i was supposed to fly back last sept 14 but because my work permit here in UK is about to expire on oct 1, they have to renew it before i fly back.. unfortunately, its already sep 24 and my passport is still not with me so i obviously cant fly!!! i really would love to have a break from london.. i miss my baby bear.. i miss KL...

gusto kong magswimming

tamang homesick ako ngayon... tingin ako ng tingin sa pictures ng baby bear ko. isa to sa mga favorites ko na picture nya, relax na relax sa tubig.. hehe..

ayoko na ngang tingnan kasi lalo lang ako nahohomesick pero di ko naman mapigilan... naiimagine ko tuloy dati nung di pa uso ang digital camera at ang internet.. pano kaya yung mga ofw nun.. pano kaya sila pag nahohomesick.. ang hirap siguro..

PROUD OFW

nabwisit ako nung mabasa ko ang article ni malu.. kala nya yata porket mayaman sya eh pwede na syang mang apak ng kapwa nya.. actually mas nagulat ako at pinayagan na mapublish ang ganito kainsensitive na article.. sana matauhan yang malu na yan.. i bet this is experience will humble her.. good for her...

hindi ako usually nagsusulat ng mga paghihirap ko as OFW sa blog ko kasi feeling ko di ko na kailangan ipangalandakan yun diba... kasi obvious yun eh, parang super sensitive na lang talaga ang di makakaisip nun... kaya para sau malu ang wento ko

ako lang ang medyo maayos at stable ang work sa family namin kaya ako tumatayong bread winner.. tapos nung nag asawa ako di ko pa din giniveup yung pagtulong sa kanila.. kaya ayun walang ipon.. and then i got pregnant and we were so happy.. kaya lang medyo nagiisip na din kaming mag asawa nun kung kaya ba ng budget namin pag may baby na.. pero syempre bukod dun eh sobrang excited kami sa pagdating ng baby namin... and then nanganak na nga ako.. may budget naman kami sa pagkapanganak ko kaya lang kinulang kasi may phlegm daw yung baby ko sa lungs and need nya mag antibiotic for 1 week. and so ayun na nga, medyo nahihirapan na kami magbudget kaya kahit 3 months pa lang baby ko eh inaccept ko yung job offer sa KL.. sobrang ayoko iwan ang baby ko pero kailangan magpakatatag... grabe, gabi gabi yata ako umiiyak nun.. ayoko nga na nag gagabi eh.. kasi eto yung time na magisa na lang ako sa room ko at namimiss ko talaga sila... my hubby sends me a picture of our baby everyday.. nakakatuwa kasi everyday eh lumalaki sya.. pero sobrang nakakalungkot din kasi wala ako dun.. regret ko talaga na wala ako dun sa tabi nya pero wala naman akong choice eh... tama na nga at baka maiyak pa ko dito...

so ganun nga malu, ganun nga kahirap... kung sabi nila nasa huli ang pagsisisi, sa aming mga ofw na may mga iniwan na anak sa pinas, sa una pa lang nagsisisi na kasi iiwan namin ang mga anak namin... pero walang lugar ang pagsisisi sa mga katulad namin na hindi kasing yaman mo.. dinudurog talaga ang puso namin sa pagiwan namin sa anak namin and the least we expect from the likes of you is to just shut up.... but you didnt... so i hope you realized how selfish and self centered you are....

eto pala ang excerpts sa article ni malu fernandez

"However I forgot that the hub was in Dubai and the majority of the OFWs (overseas Filipino workers) were stationed there. The duty-free shop was overrun with Filipino workers selling cell phones and perfume. Meanwhile, I wanted to slash my wrist at the thought of being trapped in a plane with all of them.

While I was on the plane (where the seats were so small I had bruises on my legs), my only consolation was the entertainment on the small flat screen in front of me. But it was busted, so I heaved a sigh, popped my sleeping pills and dozed off to the sounds of gum chewing and endless yelling of “HOY! Kumusta ka na? At taga sann ka? Domestic helper ka rin ba?” Translation: “Hey there? Where are you from? Are you a domestic helper as well?” I though I had died and God had sent me to my very own private hell.

On my way back, I had to bravely take the economy flight once more. This time I had already resigned myself to being trapped like a sardine in a sardine can with all these OFWs smelling of AXE and Charlie cologne while Jo Malone evaporated into thin air."